Interview met Consequentie

Aight so yo,

Alweer een half jaar terug heb ik een interview gedaan met de rapper Consequentie en hoewel het een half jaar later is en er verschillende dingen zijn veranderd is het nog steeds een erg boeiend persoon met veel te vertellen.  Ik wou nog verder de diepte in bij sommige antwoorden maar dat is er nooit van gekomen, helaas.  Met gepaste trots presenteer ik jullie bij deze het interview met Consequentie:

Voor de mensen die nog niet bekend zijn met jou, een korte introductie. Wie is De Consequentie?

Een 25-jarige vrijgezel, de jongste van twee kinderen, een film- en muziekfreak, een levenslange worstelfan, een liefhebber van Mixed Martial Arts sinds 2000, een ex-harddrugsverslaafde, een leeg canvas voor dubieuze tatoeages, een emotionele overeter, een eeuwige onderpresteerder en een rapper.

Wat doet De Consequentie?

Van beroep ben ik Cameraman en Video Editor, maar daarnaast hoop ik de komende vier jaar mijn HBO Bachelor te halen in Screenwriting voor film en televisie, zodat ik mijn geld kan gaan verdienen met het schrijven van scripts. Er worden in totaal zes mensen aangenomen per jaar en ik behoor op dit moment bij de laatste achttien, dus ik schat mijn kansen redelijk goed in. Halverwege mei ontvang ik het vonnis. ( Hier kan je dus zien dat dit interview al een tijdje op de planken lag. Ik kan jullie vermelden dat hij toegelaten is bij zijn opleiding )

Favoriete kleur?

Over het algemeen draag ik zwarte kleding in combinatie met wit en rood.

Favoriete drankje?

Engelse thee, melk, Taksi Orange & Hertog Jan. Sterke drank is te ‘Barfly’ voor mijn smaak.

Mensen kennen jou waarschijnlijk via Punchout Battles, waar je als nieuweling een overdonderend debuut maakte bij het 2de evenement tegen Insayno. Wat deed je voordat jij je debuut maakte bij Punchout?

Voornamelijk teksten schrijven, tracks maken en sporadisch optreden. Ik heb voor Punchout nooit de drang gevoeld om naamsbekendheid te krijgen of een repertoire op te bouwen. Nog steeds niet eigenlijk.

Hoe was het om vanuit het niets een impact te maken in de Nederlandse battle scene tegen een freestyle battle veteraan zoals Insayno?

Van te voren was de doemdenker in mij overuren aan het draaien en praktisch elk mogelijk scenario heeft de revue gepasseerd in aanloop naar de battle, dus ik was bijzonder opgelucht en aangenaam verrast door alle positieve opmerkingen die ik kreeg aan de hand van mijn performance.

Hoe ben je begonnen met het maken van Hiphop muziek?

Op de middelbare school liepen medeleerlingen rond in Eminem T-shirts en baggy jeans met Wu-Tang Clan logo’s, maar toentertijd vond ik Hiphop belachelijk en niet bestemd voor iemand zoals mijzelf. In 2004 kwam ik de CD ‘Horen, Zien en Schrijven’ van Justus tegen in de lokale platenwinkel en track 13 had ‘Marla Singer’ als titel. Bekend met de film ‘Fight Club’, maakte dit mij toch wel nieuwsgierig. Om een lang verhaal kort te maken: mijn liefde voor Hiphop is die avond geboren. Vrijwel direct ben ik het zelf ook gaan proberen. Eerst in het Engels en jaren later heb ik de overstap gemaakt naar het Nederlands.

Je bent ook fan van diverse andere soorten muziek, Punk, etc… Kan je daar wat over vertellen en op welke manier hebben die muziekstromen invloed op jouw muziek?

Hoe raar het nou ook klinkt, vooral omdat muziek enorm veel voor mij is gaan betekenen, vroeger kon het mij allemaal gestolen worden. Toen ik een andere worstelfan leerde kennen via het internet en ik mijn arm brak tijdens het worstelen in zijn achtertuin, besloten we daarna alleen nog worstelen te gaan kijken, maar op een dag liet hij ook een aantal bands horen waar hij graag naar luisterde. Dat waren hoofdzakelijk Hardrock en Metal bands.

Vanaf dat moment ben ik eigenlijk pas geïnteresseerd geraakt in muziek. Bands als Alice in Chains, Metallica, Pantera, Cannibal Corpse, Marilyn Manson, Red Hot Chili Peppers, etc. Niet veel later ging mijn voorkeur meer uit naar Punk, Punkrock, Ska, Rockabilly, enz. Ik was buitengewoon gefascineerd met “zanger” GG Allin, die ook Country muziek maakte, waardoor ik dat ook leerde appreciëren. Artiesten als Hank Williams, Willie Nelson, David Allan Coe, Wayne Hancock en dergelijke.

Tegenwoordig luister ik vrijwel naar alles wat mij goed in de oren klinkt. In hoeverre dit mijn eigen muziek beïnvloed, vind ik moeilijk onder woorden te brengen. Het zal met name in mijn samplekeuzes zijn terug te vinden.

Wat zijn voor jou de mijlpalen die je hebt behaald in je ‘carrière’?

De grootste mijlpaal in mijn “carrière” is verreweg de overwinning op Surya.

Toen we bij één van de vorige Punchout evenementen backstage aan het praten waren, vertelde je over een eventuele EP. Wat is de status hiervan?

Buiten het afmixen om, ligt de Minderwaardigheidscomplex EP al sinds eind vorig jaar op de plank. Ook de cover is destijds ontworpen. Op het onofficiële Punchout Forum heb ik één van de tracks laten horen en gevraagd om een steuntje in de rug, maar achteraf gezien was dat meer een weerspiegeling van mijn eigen onzekerheid.

Muziek moet je uitbrengen omdat je dat zelf graag wilt en niet omdat andere daarop zitten te wachten, want aan het einde van de dag zal het niemand kunnen interesseren of je ooit nog wat van jezelf laat horen. De vraag is dan, hoe belangrijk is het voor mij dat deze EP het daglicht gaat zien? Het antwoord hierop is een simpele; niet, dus wat mij betreft blijft hij onafgemaakt.

Ik heb sowieso de neiging om niks wat ik maak goed genoeg te vinden en dat is de grootste vijand van mijn ambities. Soms is opgeven makkelijker dan je constant te moeten verzetten tegen de knagende twijfels over je eigen talent of je plaats binnen het muzieklandschap in Nederland.

Damn, dachten minder getalenteerde mensen er maar zo over. Jammer om te horen.

Het volgende is mijn favoriete tekst van de EP:

De tijd jaagt me op ik verroer geen vin
Omdat ‘t vaak niet vlot en ik schaam me rot
Karma ontploft als een waterstof
Bom dus alles gaat kapot
Ik aanvaard me lot
Ziel met haast op slot in een stalenbox
Sleutel laat ik los
Maar in 2009 waren me ouders apetrots
Toen ging ‘t beter met hun zoon
Zette voet aan land en even leek ‘t droog
Hoop was in wezen een symptoom
Een vloot van gestrande schepen in me hoofd want ik leef in een cycloon
Aan twijfels de moed sijpelt door vertrapte zolen
Vastgelopen zonder animo
Volledig inspiratieloos dezelfde retoriek
En mineur melodie
Wat is de reden voor al dit leed
Ik sta op maar ‘t valt nooit mee
Lig alweer te slapen of ‘t nou helpt of niet
En de scheidsrechter telt tot tien
Uitgeteld me positie
Is buitenspel me lust verkruimelt tot poeder
Opgewaaid in een waas van onzuivere woede
Dus van slag op me matras want ‘t ligt uiterst gevoelig
Alarmseinen aan de horizon
Probeer ze te negeren en opeens dringt ‘t door
Als de kilte die bij een helse winter hoort
Me gedachtentrein rijdt op ‘t blindenspoor
In een vacuüm in de schaduw met angst
Verlamd slap excuus van een man
Afgesloten en afstandelijk
Ik mis de wilskracht om te veranderen
Absorbeer me in leegte
Moet ik smeken dan Jezus ik kan er niet meer tegen
‘t Verleden achtervolgt me als wolven op jacht
Bij elk gemist schot op doel gaat de revolver weer af
In me kop een kogel uit de kamer waar ik schrijf
En verblijf al jaren op een rij de prijs voor alle drama de vallei
Ontstaan door frustraties in me brein ‘t tragische bewijs
Van operaties in de strijd
Tegen me depressie die stug zijn mislukt
Zo hectisch geen potentie
Of affectie ik ben te skeptisch
Vervang mezelf veel liever met een versie
Hoger dan de huidige duivelse
Een mooier uiterlijk want ‘t constante struikelen
Maakt me duizelig verlang naar symmetrie
Verdwijn in infinity

Je hebt één van de betere tracks gedropt van het afgelopen jaar genaamd ‘Moederskind’. Hoe was de ervaring om zo’n emotioneel nummer te schrijven en openbaar te releasen?

httpv://www.youtube.com/watch?v=1sbpye5bTds

Een persoonlijke track dwingt je om na te denken over datgene wat je liever zou vergeten, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik een aantal cruciale momenten niet op papier heb gekregen, omdat de gedachte eraan op een emotioneel vlak te veel teweeg bracht. Ik kan niet spreken over de band die andere mensen met hun moeder hebben, maar zonder haar was ik hier waarschijnlijk niet meer geweest. Het online zetten ervan had geen toegevoegde waarde, behalve als extra munitie voor mijn tegenstanders in Punchout.

Hoe was de feedback?

Over het algemeen was de feedback positief. Er waren wel mensen die commentaar hadden op de beat, zang en delivery, maar het ging mij om de emotie en het idee erachter, niet om het productieniveau.

Andere tracks die ik van je gehoord heb zijn of ook heel persoonlijk of leunen meer de Horrorcore kant op. Vanwaar deze 2 stijlen?

Mijn voorkeur is altijd uitgegaan naar de hyperpersoonlijke kant van kunst. Of het nou gaat om film, muziek, Performance Art, of welke andere vorm dan ook. Tevens vind ik het belangrijk om een zo eerlijk mogelijk beeld te scheppen van wie ik ben als persoon en hoe ik in het leven sta. Hoe beschamend, onaantrekkelijk en vernederend dat soms ook kan zijn.

Het Horrorcore gedeelte komt voort uit een jeugdige en rebelse gedachtegang, mijn fascinatie met seriemoordenaars, mijn ongezonde obsessie met vrouwen, alle slechte trips die ik heb ervaren, het overmatige harddrugs gebruik, mijn zelfmedelijden en de opgekropte woede. Eigenlijk projecteer ik hierbij mijn problemen op de buitenwereld, in plaats van de oorzaak in mezelf te zoeken.

Heb je nog plannen voor de toekomst op het gebied van clips, nummers en/of projecten.

Kort maar krachtig: nee. Ik bevind mij op een kruising wat Hiphop betreft. Na 8 jaar kan ik eigenlijk nog maar twee dingen doen. Of er honderd procent voor gaan en de muziek maken die ik altijd al heb willen maken, of er voorgoed mee stoppen, want de passie voor rap is al een geruime tijd toe aan vernieuwing.

Ik ben ook in het verleden meerdere samenwerkingsverbanden aangegaan met verschillende Producers, maar ik leg dan zoveel druk op mezelf tijdens het schrijven of opnemen, dat het haast onmogelijk lijkt om nog iets uit mijn handen te krijgen. (En helaas moet ik vermelden dat Consequentie het rappen en battlen voor nu heeft laten varen)

Wat zijn je top 5 Hiphop platen aller tijden?

Termen als aller tijden wil ik liever niet gebruiken en kan ik ook niet gebruiken. Albums die ik jaren geleden grijs heb gedraaid, zou ik nou niet meer zo snel opzetten. En dat zie ik als een goed teken, want als je blijft groeien als persoon, zal ook je perspectief op bepaalde artiesten veranderen. Om toch antwoord te geven op je vraag, zal ik vijf albums noemen die een indruk op mij hebben gemaakt.

  1. Aesop Rock – Labor Days
  2. Ide – Force Fed
  3. Jak Progresso – Random Violence
  4. Non Phixion – The Future Is Now
  5. Rhyme Asylum – State Of Lunacy

En je top 5 artiesten?

Ook hierbij kan ik niet spreken van aller tijden, maar eerder van artiesten die mij nog steeds interesseren.

  1. 2Mex
  2. Aesop Rock
  3. Ceschi
  4. Jak Progresso
  5. Sleep

Battlerap:

Voor zover ik weet, heb je geen ervaring met freestyle battles. Wat was je motivatie om mee te doen met Punchout?

Als er één ding is waar ik spijt van heb, wat betreft mijn “loopbaan” als rapper, is dat ik nooit de moeite heb genomen om te leren freestylen. Toen ik begon met rappen, zaten al mijn vrienden nog steeds in de alternatieve subculturen, dus ik heb mijn ontwikkeling alleen moeten doormaken en ik heb nooit het belang van het freestylen ingezien.

In 2006 gingen de World Rap Championships van start en dat concept sprak mij altijd heel erg aan. Toen Grindtime openlijk geschreven battles begon te organiseren, kon ik alleen maar dromen van een soortgelijke organisatie in Nederland. Toen ik de flyer zag van het allereerste Punchout evenement, heb ik mij onmiddellijk ingeschreven.

Op welke manier heeft Punchout jouw carrière beïnvloed (zowel voor je gevoel als harde cijfers, increase in views, etc..?)

Punchout kan een hoop goeds doen voor iemands carrière, maar ik heb daar geen gebruik van gemaakt.

Wordt je wel eens herkend op straat?

Vooral in Zevenaar wil het wel eens gebeuren, maar ik weet mij meestal geen houding te geven. Soms ben ik ook strontchagrijnig en amper aanspreekbaar, dus ik laat helaas niet altijd een positieve indruk achter.

Je bent één van de weinige rappers die niet echt actief is op sociale media. Voor je battle tegen Surya wist niemand je echte naam. Is dat een bewuste keuze? Zo ja, waarom?

Het was geen bewuste keuze om mijn echte naam niet kenbaar te maken. Bijna niemand vroeg er ooit naar. De mensen die dit wel hebben gedaan, kregen van mij ook een eerlijk antwoord. Over het algemeen heb ik niks te verbergen en ik ben van mening dat ik mezelf meer bloot heb gegeven dan de meeste deelnemers.

Dat ik mij niet dusdanig profileer op het internet, is een bewuste keuze, want ik ben geen voorstander van Facebook of Twitter. Al heb ik dit laatste wel even geprobeerd, leek het mij uiteindelijk toch verstandiger om geen openbare spreekstoel tot mijn beschikking te hebben. Tijdens momenten van frustratie, irritatie, algehele boosheid of zelfs dronkenschap, wil ik liever mijn impulsiviteit beperken tot mijn directe omgeving, voordat ik publiekelijke uitspraken ga maken waar ik uren later alweer spijt van heb.

Bovendien ben ik een solitair persoon, dus om dat contact wel op internet te gaan zoeken, is nogal dubbel.

Niet alleen in je muziek, maar ook in je battles drop je vaak persoonlijke lines (vs. Em0 over de zelfmoord van je vriendin, tegen AC over Borderline, tegen Shiike over onzekerheid en vrouwen). Waarom doe je dat?

Dit heeft meerdere redenen. In een battle is het de bedoeling dat je de tegenstander afkraakt, in de zeik zet, kleineert, etc. Om dit te kunnen doen zonder schuldgevoel, omdat ik altijd een grotere kneus zal blijven dan de persoon tegen wie ik moet battelen, moet ik haast wel extra benadrukken dat ik dit niet doe vanuit ego. Verder vind ik het belangrijk om momenten van zwakte te kunnen tonen, want Hiphop is wat dat betreft enorm kinderachtig. Bijna iedereen wil een ´tough guy´ zijn.

Maar via die weg maak je wel meer van jezelf openbaar dan nodig is. Denk je dat leeftijd en ervaringen in het verleden mee hebben geholpen aan deze houding. Bijvoorbeeld dat je niet opgegroeid bent met ‘traditionele’ hiphop, ik heb ‘Justus’ beluisterd en dat is toch erg alternatief.

Tegen wie zou je nog willen battelen bij Punchout en waarom?

Waldo´s persoonlijkheid en interesses geven mij een hoop ideeën voor punchlines, dus dat lijkt mij een leuke volgende tegenstander. Ook zijn er een aantal deelnemers die in mijn ogen veel te veel waardering krijgen voor het werk dat zij leveren, vooral in het laatste 16 toernooi, en hun zou ik graag wat bescheidenheid willen meegeven. Althans, daar zou ik mijn best voor willen doen. (Deze battle zullen we helaas dus nooit te zien krijgen)

In de film Moneyball zegt Brad Pitt: “I hate losing more than I love winning.” Zo ervaar ik Punchout. Een winst doet mij vrij weinig, en wanneer wel, is de blijdschap maar van korte duur. Een verlies daarentegen kan mij wekenlang blijven achtervolgen. Soms vraag ik mij dus wel af waarom ik nog mee blijf doen.

Je hebt al relatief veel gebatteld bij Punchout. Zou je per battle kunnen vertellen hoe je ervaring was?

Insayno

Anderhalve week hiervoor kreeg ik te horen dat mijn moeder terminaal ziek was en niet lang meer in leven zou blijven. Dit was een behoorlijke klap. Tegelijkertijd wou ik mijn kans om tegen een grote naam als Insayno te battelen niet laten schieten. Wat mij het meest is bijgebleven, is hoe geïntimideerd ik mij voelde toen ik eenmaal aankwam op de locatie. Een combinatie van Rotterdam, al die mensen in Hiphop kledij en het feit dat iedereen elkaar leek te kennen, deed mij alles behalve geruststellen. Ik heb mij zelden zo zelfbewust gevoeld als tijdens de looproute van de brug naar de ingang. Sweaty balls. De battle zelf leek door alle zenuwen binnen een paar seconden voorbij te zijn.

httpv://www.youtube.com/watch?v=F0I6G-ej9mA

Altijd Chill

Zo goed als ik mij voelde na mijn battle tegen Insayno, zo verrot voelde ik mij na deze battle. Ik had nog steeds het idee van battelen niet begrepen en veel van wat ik zei was behoorlijk algemeen. In mijn hoofd zou de eerste verse de aardkorsten doen laten bewegen, maar Altijd Chill was verre van gekwetst en wist mijn aanvallen direct onschadelijk te maken. Dan was er ook nog mijn eerste ‘choke’ in Punchout Battles, waarbij ik één van mijn multi’s omdraaide, de hele structuur kwijt raakte en direct al mijn zelfvertrouwen verloor. Op de terugweg belde ik teleurgesteld mijn moeder, die toen al in de hospis lag, en die wist gelukkig wat perspectief te bieden.

httpv://www.youtube.com/watch?v=yrVxx4iA6s8

Em0

In de tijd tussen mijn battle tegen Altijd Chill en Em0 is de euthanasie van mijn moeder uitgevoerd en ben ik na 14 maanden nuchterheid weer gaan blowen. Helaas ben ik door trauma, impulsiviteit en korte termijn denken behoorlijk vatbaar voor verslavingen, dus elke keer wanneer ik weer begin te blowen, dan ben ik gelijk geen moment meer nuchter. Dan sta ik ermee op en dan ga ik ermee naar bed. Iedereen reageert hier anders op, maar voor mij betekend dit vooral depressie, passiviteit, stemmingswisselingen, dwangmatigheid en levensmoeheid. Technisch gezien is dit één van mijn mindere battles. Ik wou mij vooral richten op mijn tegenstander, Em0 in dit geval, en dan is het een stuk lastiger om het te verpakken in een lange serie aan multi’s. Mijn eerste twee battles waren heel energiek en dat kwam vooral door mijn heldere geest. Vanaf dat ik weer begon met fulltime blowen, zijn mijn performances in Punchout ook veranderd.

httpv://www.youtube.com/watch?v=NgjjfryBse8

Chris Meth

Dit is eigenlijk mijn enige battle die ik meerdere malen heb bekeken. Zowel tekstueel als qua performance is dit één van mijn favorieten. Alles viel op zijn plek die dag en op een kleine verspreking na, is het voor mijn gevoel behoorlijk vlekkeloos verlopen. Ik kreeg wel het idee dat mensen mijn opmerkingen over kanker veel te serieus namen, maar het was echt niet meer dan een punchline. Ik vind nog steeds mijn Chris Meth en Chrystal Meth vergelijkingen in de 2de ronde heel erg dope, maar niemand leek er echt warm of koud van te worden. Dat merk ik trouwens wel vaker. Mijn favorieten lines, worden door iedereen gezien als de minste.

httpv://www.youtube.com/watch?v=nQxc-MlDkOk

Huussuh

The day the earth stood still. Mijn aarde althans. Alle gekheid daar gelaten, dit is de enige battle waarbij ik mij echt persoonlijk aangevallen voelde. Huussuh begrijpt waar Punchout om draait en kan als geen ander zijn tegenstander belachelijk maken op een creatieve manier. Wij hadden beide niet bijzonder veel tijd om ons voor te bereiden, dus mijn stijl was anders dan voorgaande keren, maar ik ben wel trots op de ‘wordplay’ die ik heb toegepast, al bleek het uiteindelijk niet voldoende. Zijn tekst overrompelde mij ook enigszins, waardoor ik hier en daar compleet vergat wat ikzelf nou had geschreven. Huussuh is wel een hele sympathieke gozer buiten de “ring” en één van de weinige normale mensen in Punchout. En met normaal bedoel ik mensen die zichzelf niet te serieus nemen.

httpv://www.youtube.com/watch?v=j-x8yc8Bkrk

Surya

De grootste mijlpaal in mijn “carrière”. Toen ik mij inschreef bij Punchout Battles dacht ik nog, als mensen zoals Surya maar niet mee gaan doen, anders kan ik net zo goed thuisblijven. Een jaar later staan wij tegen over elkaar en ga ik met de winst naar huis. Onvoorstelbaar. Ik had wel vertrouwen in mijn voorbereidingen, want de battle zat er tenslotte al maanden aan te komen, maar ik had niet verwacht dat ik zou winnen. Als mijn battle met Huussuh niet had plaatsgevonden, dan waren zijn punchlines een stuk harder aangekomen. Helaas voor hem waren de ideeën omtrent mijn overgevoeligheid al tot in perfectie uitgevoerd. Dat ik die dag met 150 Euro extra naar huis ben gegaan was ook niet misselijk. Achteraf gezien had ik Surya wel op een biertje moeten trakteren.

httpv://www.youtube.com/watch?v=BhhFPgQDpkY

Shiike

Ik hoorde via derden dat Shiike tegen mij wou battelen. Op dat moment was ik bezig met mijn EP en de opnames stonden er bijna allemaal op, dus ter promotie hiervan wou ik graag een battle in het vooruitzicht. Mijn voornemen was om een betere performance te geven dan alle voorgaande battles, maar zoals iedereen heeft kunnen zien, was het misschien wel één van mijn slechtste. De voorbereidingen schoten nauwelijks op, puur omdat ik steeds geen zin had om ervoor te gaan zitten en op de dag zelf was mijn performance behoorlijk ongeïnspireerd. Ik was moe, stoned en wou daar eigenlijk niet staan. Ik kon alleen maar nadenken over de eindstreep en zat niet in het moment.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Yq-ue7CLkf0

Wie zijn je top 5 favoriete battle rappers?

Illmaculate, Bender, Pat Stay, Jack Shitt & Dizaster.

En dat was het. een interview van 9 aviertjes die nog veel langer had door kunnen gaan, we hebben het niet gehad over MMA, films en series en we konden nog dieper gaan bij bepaalde onderwerpen.  Eind september heeft Consequentie mij benaderd dat hij het erg druk heeft met zijn nieuwe opleiding en besloten heeft het rappen achter zich te laten en daarmee ook het battlerappen. Ik hoop dat hij zich nog bedenkt maar sowieso wens ik hem veel succes met alles wat hij verder gaat doen in zijn leven en dat hij ons kan trakteren op mooi beeld materiaal.

Verslag van het Punchoutbattle event van 22-01-12

Aight so yo,

Na een rustige Zaterdag waar ik meerdere feesten bezocht en meer huiskamers zag dan bier gedronken had was het zondag tweeëntwintig januari tijd voor het eerste Punchout event van 2012 en pffff wat een event was het geworden. De Flyer:

Zoals altijd met hiphop-gerelateerde events was niet iedereen op tijd aanwezig. En toen ik rond half 1 de backstage area binnen shufflede waren vrijwel alle producers en beatmakers aanwezig maar van de meeste mc’s ontbrak nog enig spoor. Gelukkig kwamen ze druppelsgewijs binnendruppelen in het uur dat daarop volgde en na wat heen en weer geswitch met de planning kon het eerste blok battles beginnen.

C-uperman vs Ogie:

L-deep voorspelde kryptonite lines en die hoefde we gelukkig niet te horen. Spijkenissenaar Ogie kwam wat zwak uit de startblokken en struikelde aanvankelijk erg over zn woorden maar toen hij eenmaal z’n draai gevonden had in de 2e en 3e ronde toonde hij potentie met wat leuke wordplay en punches. Het meegebrachte publiek hypte hem misschien wat op maar omdat dit de eerste battle van de dag was voegde dit alleen maar toe aan de sfeer. C-uperman begon sterk met een duidelijke stemgeluid en ditto delivery en dit werd versterkt  omdat hij in vergelijking met Ogie veel sterker was.  Helaas was ook hij niet flawless en sloeg aan het einde van zn 3e ronde dicht. Maar beide cats zijn welkom om verder te werken en zich te ontwikkelen bij een rode kaart battle.

7even vs Terry

De eerste league battle van de dag en het was gelijk al een op niveau. Terry is erg aan het schommelen met zijn niveau, hij wisselt goeie performances af met slechte en dat is jammer omdat hij, als hij z’n best doet, mee kan komen met een flink percentage van de league MC’s. En gelukkig voor iedereen was terry 22 januari in een goeie vorm en hij had gewerkt aan zijn delivery waar in het verleden nogal kritiek op was. Hij nam het op tegen 7even en ook hij kwam erg dope en het was verfrissend om hem eindelijk in een 1vs1 battle te zien. hij is een degelijke MC met goeie wordplays maar hij bleef af en toe iets te lang hangen bij bepaalde angles. Deze battle was closer dan het juryoordeel doet vermoeden.

Frans vs Akra

Hij kwam binnen met gunshots en zo gaat hij ook weg. Voorlopig was dit de laatste punchoutbattle voor Akra en hij sloot em op classicwijze af door de camera uit te leggen waarom hij zich niet zo goed had voorbereid. Frans was deze keer rustiger en wat beheerster, hopelijk zijn z’n fans niet alleen fan vanwege zijn wilde handgebaren want dan komen ze bedrogen uit.  Al z’n punchlines zijn nog steeds erg hit-or-mis maar hij heeft zich wel meer ontwikkeld.

Vervolgens was er een kleine pauze, wederom de planning wat aangepast en backstage genoten van de aanwezige frisdranken en wat gekletst met gelijkgestemde over battlerap. En als je denkt dat die twitter quibbles al erg zijn dan zou je verbaast zijn hoe erg najih, frazy, killer, qucee, darro en raffa met elkaar praten backstage. die shit is hilarisch!.

Safman vs Lo-Bo

De tweede en laatste try-out van de dag tussen twee dudes die al lang bezig zijn met muziek, clips maken en optreden dus de verwachtingen waren hooggespannen. Ze hadden allebei 100 euro ingezet maar lobo vond dat niet genoeg en verscheurde een paarse brief omdat het kan en brak daarna spontaan in zingen uit. Safman kreeg niet de reacties die hij verdiende en zijn performance leed daar onder en dat was jammer. Hopelijk komen ze allebei weer terug want ik ben benieuwd om te zien hoe ze zich allebei ontwikkelen.

EZG vs Triple R

Van deze battle had ik torenhoge verwachtingen en ik hoorde van meerdere mensen dat zij dat ook hadden en dat deze battle hun verwachtingen ook inloste. Voor mij was het niet zo, allebei kwamen ze flawless en zonder stumbles en EZG had wat toffe invalshoeken en Triple R kwam met random shit die we van hem gewend zijn + wat bars over andere rappers en disrespectvolle shit. Maar misschien is het een grower en moet ik em een paar keer terug kijken.

Ingewikkeld vs Sniggy

Ingewikkeld introduceerde de term hooivork rijms en dat was wel grappig. dat plus wat droge wordplays waren het enige wat in zijn voordeel was, z’n performance was niet up to par. Sniggy is een entertainer en dat deed hij, hij heeft het beatbox element teruggeschroefd en gebruikte het enkel in de 3e ronde en dat was jammer. Hij freestylde meer dan gepland hoorde ik achteraf maar hij maakte moeiteloos zijn rondes vol maar zoals ik in mijn jury oordeel ook zei miste ik de harde personals en dat is jammer omdat er zoveel dingen te vinden zijn over ingewikkeld.

En toen kwamen er drie beatbattles en een korte pauze. de beatbattles waren wel dope voor even maar duurde iets te lang met 3 eigen beats en 1 sample beats. De host probeerde er wel een feest van te maken maar op zondagmiddag zal je weinig mensen zien springen.

Il Duce vs Hunter

Il Duce kwam terug na meer dan een jaar van afwezigheid. Hij vertoonde geen sporen van roest en kwam met keiharde bars over hunter, turken in het algemeen, de eu en excellent zn kledingkeuze en maakte hij indruk op het publiek. Hunter kwam iets traditioneler met de tried and true manier van set-up / punch and repeat untill round over. De ene rapper vertoonde meer flow en varieerde ermee terwijl de andere dezelfde kadans aanhield. Ik vond dit een hele vette battle en ben benieuwd hoe het eruitziet op camera aangezien het in persoon best intens was maar gelukkig konden beide mc’s lachen om elkaars bars( al kon excellent bepaalde duce bars niet waarderen)

De Consequentie vs Shiike

Vervolgens kwam de battle waar ik de hoogste verwachtingen van had en hij viel gelukkig niet tegen. En om deze twee tegen elkaar te zien rappen was een eye opener want hun stijlen zijn erg gelijksoortig. Shiike kwam zoals gewoon met een haast onnavolgbare rijmschema en kreeg daarom weinig reactie en dat is iets waar ik vind dat hij aan moet werken. Hij rijgt woorden aan elkaar op manieren zoals ze nog nooit gezegd zijn en het is jammer dat hij daarom vaak een reactie misloopt maar hij is daar zelf de schuldige van en ik denk dat als hij zijn stijl iets tweakt en wat pauses inlast en zijn rijmschemarap afwisselt met traditionele schema´s dat hij een stuk effectiever is als battle MC. Hij nam het op tegen De Consequentie en hij heeft zijn draai gevonden. Ook komt hij net zoals shiike niet vaak met hele directe punchlines maar met imagery en schetst een situatie door middel van goeie en originele rijms. Het was daarom heel dope om deze twee te zien clashen. Ik moet deze echt nog meermaals terug zien op youtube om alle bars door te laten dringen/herinneren. Maar ik denk ook dat met wat kleine aanpassingen in hun performance/tekst dat ze ook het aanwezige publiek meer kunnen ophypen met hun battlerap skills.

Najih en Vieze Fraasie vs Waldo en Zuiderstorm

Classic! Alle vier waren in topvorm en ik weet zeker dat als deze battle dropt ze allemaal zullen stijgen in de ranking of in ieder geval hun plaats zullen versterken. Ik ging er al vanuit dat Najih en Frazy goed zouden samenwerken maar Zuiderstorm en Waldo deden zeker niet voor hun onder. Najih en Frazy hadden bij een bepaalde ronde opening goed gekeken naar uno lavoz maar ze gaven er een leuke draai aan. En gedurende de hele battle waren ze overrompelend in hun delivery en het was dope om te zien hoe ze elkaar afwisselde en aanvulde. Maar ook Waldo en Zuiderstorm waren op dreef en hadden hun teamdynamiek goed onder de knie en ze hadden enkele hele originele punchlines. Van Najih en Waldo wisten we al dat ze met de top mee konden komen maar ook Frazy en Zuiderstorm hebben hun potentie waargemaakt en ik hoop dat ze deze groei in hun eventuele volgende 1vs1 battles kunnen doorzetten.

Vervolgens was ook het 3e blok voorbij en kwamen er nog wat beatbattles en deze tijd vulde ik op door op ´t balkon te chillen en toen het tijd voor het volgende en laatste blok kwam ook om te verschuilen want ik wilde geen jury zijn bij de grudge match der grudge matches…

Insayno vs Jeevz

De eerste battle die ik vanaf het balkon checkte en ik stond samen met sensei, foo, apnormaal en de consequentie en na elke punchline ging het zo:

Vaak als je te hoge verwachtingen heb kunnen dingen alleen maar tegenvallen omdat de kans dat ze hetgeen wat je ervan verwacht nooit kunnen evenaren en ik was bang dat mijn verwachtingen bij deze battle te hoog waren. Maar goddamn! they proved me wrong, 1 ronde van 90 seconde en 2 rondes van 2 minuut waren ze bezig en deze battle had alles, harde personals, punchlines en vurige delivery van beide kanten. Je kon de haat haast proeven en helaas uitte zich dit uiteindelijk ook op een negatieve manier toen een van de MC’s de andere dusdanig aanraakte dat de andere mc het noodzakelijk vond hierop te reageren en dat escaleerde bijna uit de hand. Gelukkig stond Bas ‘The OAK!’ aka klopdokter er snel tussen om ze simultaan in een rear naked choke te stoppen en na wat vaderlijk toegesproken woorden van Aiky vanaf het balkon waren de gemoederen bedaart en kon de battle verder gaan en gelukkig had deze interlude weinig effect op de woede van beide mc’s en maakte ze de battle helemaal af zonder af te zwakken.

Apnormaal en Foo vs Jason Bourne

De tweede 2vs2 battle van de dag en ook dit was een classic clash! Ik hoorde van mensen dat ze deze battle wat tegen vonden vallen maar ik vond dit een van de hoogtepunten van de dag. De droge wordplay georiënteerde stijl van Jason Bourne kwam goed tot z’n recht naast de wat agressievere Veasum. Dit zorgde voor een dope wisselwerking waardoor punchlines van allebei de rappers beter tot hun recht kwamen. Jason heeft zn genadeloze loss vs KWIS goedgemaakt en ook veasum heeft wat rechtgezet na zijn reeks van mindere performances. Ze namen het op tegen Foo en Apnormaal. Ap zet zijn groei voor die hij in zijn battle vs insayno heeft laten zien en Foo heeft nog nooit een slechte performance gehad en zo ook was hij zondag weer op niveau. Het was verfrissend om wat nieuwe punchlines te horen over veasum die daadwerkelijk toepasbaar zijn en de imitatie die foo deed van veasum was hilarisch.

Mennis vs Raffaarlijk

Naar deze battle keek het meest uit. Zou Raffaarlijk zijn performance vs Foo evenaren en zou Mennis zijn iets wat teleurstellende performance vs sniggy goedmaken. het antwoord is.. nee en ja(respectievelijk) Mennis was weer op z’n vs tazer/darro bullshit en dan is hij op z’n best, hij gooide er zelfs wat lines voor darro tussendoor en hij laat echt zien dat je niemand na hoef te doen om succesvol te zijn in punchout want zijn stijl is uniek. Raffaarlijk deed ‘t niet zo goed en dat is te wijden aan slechte voorbereiding en te weinig oefening, de bars die hij wel eruit kreeg waren dope, zo deed hij een soort van call out vs najih en als alle rondes waren zoals zijn 3e dan was dit een gegarandeerde classic maar helaas verliepen sommige stukken te stroef. Raffa had nog wel een classic moment samen met N. Lubrano. Ohja en Mennis at een hele mandarijn tijdens de 2e ronde van Raffa.

En dat was de laatste battle van de dag. Challamang kwam helaas niet opdagen vanwege zaken maar hij en kaascouse doen hun battle in België(als alles goedgaat) en komen ze op de flyer naast Froze vs Huussuh en Najih vs Lerr. 26 februari in Gent.

Vrijwel elke battle was dope en enkele deelnemers hebben stappen gezet richting de top 16 en met het toernooi aan de horizon is het erg dope om battle fan te zijn en al helemaal om battlerapper te zijn. Ook is het tof om te zien dat de bezoekersaantallen ook weer aan het stijgen zijn hopelijk zet deze trend zich door.

peace

s/o naar RMN voor de foto’s!